ความรักชาติเป็นของสำคัญ ถ้าไม่รักชาติแล้วก็ไม่เป็นหน้าเป็นหลังอะไรแหละ ไม่มีจุดรวม ไม่มีจุดที่หมาย ไม่มีที่รักสงวน แล้วประหนึ่งว่าเป็นสัตว์ไม่มีเจ้าของ มีชาติแต่ไม่มีใครสนใจรักชาติ บำรุงรักษาชาติของตน ชาติก็ค่อยเสื่อมค่อยคลาย เหลวไหลโลเลไปเลย กลายเป็นชาติล่มจมไปได้ ถ้าไม่มีใครรักชาติ สงวนชาติ บำรุงรักษาชาติ แต่นี้เราได้พยายามเต็มกำลังความสามารถของเราอย่างที่เห็นอยู่นี้แล ชาติไทยของเราจึงเป็นที่แน่ใจว่าจะเจริญรุ่งเรืองแน่นหนามั่นคง สืบทอดมรดกของปู่ ย่า ตา ยาย บรรพบุรุษที่ท่านพาดำเนินมาได้โดยไม่ต้องสงสัย

วันนี้พูดถึงเรื่องการนำชาติมาพูดเพียงเท่านั้น จากนั้นก็พูดถึงเรื่องอรรถเรื่องธรรมอย่างอื่นต่อไป เพื่อประโยชน์สำหรับคนทั่วหน้ากัน มันมีงานทางนอก งานทางใน งานภายนอกคืองานกิจการบ้านเรือน งานภายในคือทางด้านจิตใจ ต้องได้รับการอบรมจิตใจ ใจที่ไม่ได้อบรมเลยนี้เหลวแหลกแหวกแนว ทำความเสียหายแก่ตัวเองและส่วนรวมได้โดยไม่สงสัย เพราะฉะนั้น จึงต้องมีศาสนาเป็นที่รวมของจิตใจแห่งประชาชนทั้งหลาย อย่างชาติไทยเราก็มีพุทธศาสนา พุทธศาสนานี้เป็นศาสนาที่เลิศเลอสุดยอดแล้ว หาที่เปรียบเทียบศาสนาใดมาเสมอเหมือนไม่ได้แล้ว

การพูดเช่นนี้เราไม่ได้พูดเพื่อความดูถูกเหยียดหยามศาสนาใด แต่เราพูดตามหลักความจริงของศาสนานั้น ๆ คือศาสนาพุทธของเรานี้เป็นศาสนาของผู้สิ้นกิเลส พระพุทธเจ้าเป็นผู้สิ้นกิเลสโดยสิ้นเชิง ตรัสรู้ขึ้นมาเป็นศาสดาเอกของโลก ทรงธรรมนามว่า โลกวิทู รู้แจ้งแทงทะลุทั้งโลกนอกโลกในตลอดทั่วถึงไปหมด จึงนำธรรมที่ถูกต้องแม่นยำนั้นมาสั่งสอนสัตว์โลก เราได้เกิดมาเป็นมนุษย์ด้วย ได้พบพระพุทธศาสนาที่เลิศเลอนี้ด้วยแล้ว จึงขออย่าให้หลุดไม้หลุดมือไป ยังเหลือแต่โครงกระดูก ตายแล้วไปเผากันตามป่าช้าไม่เกิดประโยชน์อะไร คนมี คนจน คนบุญ คนบาป มันเผาได้ด้วยกันนั้นแหละ เผาก็ให้เผาความชั่วช้าลามกออกจากจิตใจ กาย วาจาของตน ให้ยังเหลือแต่คุณธรรมอันเลิศเลอภายในจิตใจ นี่เป็นสิ่งที่เหมาะสมอย่างยิ่ง

พุทธศาสนาของเราเป็นศาสนาที่มีหลักเกณฑ์มาตั้งแต่ต้นจนอวสานสุดท้าย หลักเกณฑ์เบื้องต้นก็คือพระพุทธเจ้าของเรา ซึ่งทรงแสดงไว้ในอดีตกาลจากพระญาณหยั่งทราบของพระองค์โดยถูกต้อง ไม่มีผิดเพี้ยนไปได้ พระองค์เสวยพระชาติเป็นอะไร ๆ มาบ้าง นี่เราก็เห็นในตำราเรียบร้อยแล้ว การที่ทรงชี้แจงเรื่องปุพเพนิวาสชาติปางก่อนของพระองค์ก็ทรงแสดงด้วยพระญาณวิถีหยั่งทราบความเกิดมาในภพต่าง ๆ เป็นวิถีทางเดินแห่งความเกิดตายมาจนกระทั่งถึงความเป็นพระพุทธเจ้า วาระสุดท้ายก็มาเป็นพระเวสสันดร การทำบุญให้ทานไม่มีใครสู้ในโลกอันนี้ ทานเสียจนหมดเนื้อหมดตัว สุดท้ายก็ได้มาตรัสรู้เป็นพระพุทธเจ้าขึ้นมา